Τις τελευταίες εβδομάδες παίχτηκε ένα γνώριμο έργο στην ευρωπαϊκή σκηνή με αφορμή την επικύρωση του προϋπολογισμού και του ταμείου ανάκαμψης της ΕΕ. Εκείνο που θέλει την κοινότητα να είναι άτεγκτη απέναντι σε ατίθασα μέλη, υπερασπιζόμενη τις λεγόμενες ευρωπαϊκές αξίες και στο τέλος να δίνει μια μεσοβέζικη, εμβαλωματική λύση νομικίστικης φύσης, ίσα να κρατιούνται τυπικά τα προσχήματα. Οι πρωταγωνιστές του έργου, ανυποχώρητοι ο καθένας για τους λόγους του. Από τη μία πλευρά, οι δύο σκληροί ηγέτες που στις χώρες τους έχουν εγκαθιδρύσει προσωποπαγή καθεστώτα. Περισσότερο στην Ουγγαρία απ’ ότι στην Πολωνία, η δημοκρατία έχει ανακρούσει πρύμναν από τότε που ανέλαβε ο Βίκτορ Ορμπάν, ο οποίος παρόλα αυτά παραμένει μέλος (σε αναστολή) του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος. Ο Ούγγρος πολιτικός θεωρεί ότι έχει μια τελευταία ευκαιρία να αποφύγει τη ρήτρα αποδέσμευσης ευρωπαϊκών κονδυλίων με βάση το κράτος δικαίου, αφού μπορεί να διαπραγματευτεί τώρα με την Μέρκελ, που είναι γνωστός παράγοντας σ...
Αποψάρες με το κιλό