Το φωτάκι της κονσόλας αναβόσβησε και η οθόνη βυθίστηκε στο μαύρο για μερικά δευτερόλεπτα, στερώντας από το δωμάτιο τη μοναδική πηγή φωτός. Η αναμονή τελείωσε όταν εμφανίστηκε ξανά ο ανώνυμος ήρωας της ιστορίας και μπροστά του η πίστα με το εφιαλτικό τοπίο που τον δυσκόλευε τις τελευταίες τέσσερις ώρες. «Γαμώ την τρέλα μου», μουρμούρισε ο Ειρηναίος τρίζοντας τα δόντια, λίγο πριν ξαναρχίσει την περιπέτειά του. «Γιατί το έχουν κάνει τόσο δύσκολο; Υποτίθεται ότι τα παιχνίδια υπάρχουν για να περνάμε καλά, όχι για να μας πρήζουν τα συκώτια», είπε αναλογιζόμενος τη ζημιά που έχουν κάνει οι τοξικά αντικοινωνικοί hard-core gamers του διαδικτύου, που παρέσυραν μια ολόκληρη γενιά παιχτών να αποζητά τη δυσκολία, ενώ αν δεν ήταν αρκετά καλή της έλεγαν περιπαικτικά: «git gud, scrub*». Με την πέραση που είχαν, δημιούργησαν μια ολόκληρη, τοξική, κουλτούρα ελιτισμού στην οποία παρασύρθηκε και η βιομηχανία βίντεο-παιχνιδιών, που άρχισε να φτιάχνει δύσκολα παιχνίδια. « Τι απέγινε η διασκέδ...
