Restart

 

 

Το φωτάκι της κονσόλας αναβόσβησε και η οθόνη βυθίστηκε στο μαύρο για μερικά δευτερόλεπτα, στερώντας από το δωμάτιο τη μοναδική πηγή φωτός. Η αναμονή τελείωσε όταν εμφανίστηκε ξανά ο ανώνυμος ήρωας της ιστορίας και μπροστά του η πίστα με το εφιαλτικό τοπίο που τον δυσκόλευε τις τελευταίες τέσσερις ώρες. «Γαμώ την τρέλα μου», μουρμούρισε ο Ειρηναίος τρίζοντας τα δόντια, λίγο πριν ξαναρχίσει την περιπέτειά του. «Γιατί το έχουν κάνει τόσο δύσκολο; Υποτίθεται ότι τα παιχνίδια υπάρχουν για να περνάμε καλά, όχι για να μας πρήζουν τα συκώτια», είπε αναλογιζόμενος τη ζημιά που έχουν κάνει οι τοξικά αντικοινωνικοί hard-core gamers του διαδικτύου, που παρέσυραν μια ολόκληρη γενιά παιχτών να αποζητά τη δυσκολία, ενώ αν δεν ήταν αρκετά καλή της έλεγαν περιπαικτικά: «git gud, scrub*». Με την πέραση που είχαν, δημιούργησαν μια ολόκληρη, τοξική, κουλτούρα ελιτισμού στην οποία παρασύρθηκε και η βιομηχανία βίντεο-παιχνιδιών, που άρχισε να φτιάχνει δύσκολα παιχνίδια. «Τι απέγινε η διασκέδαση; Η χαρά της ανακάλυψης; Γιατί πρέπει σε ένα παιχνίδι να υπάρχει ανταγωνισμός μέχρι θανάτου και να κερδίζει κάποιος μ ό ν ο όταν έχουν χάσει όλοι οι άλλοι;», σκέφτηκε ο Ειρηναίος, θρηνώντας για τη χαμένη αθωότητα των βιντεο-παιχνιδιών, παρόλο που τα τελευταία χρόνια -η αλήθεια είναι ότι- υπάρχει μια στροφή από το πολεμικό παιχνίδι.

«Μάλλον γέρασα και τα παρασκέφτομαι όλα», παραδέχθηκε από μέσα του ο Ειρηναίος, ενώ κάλπαζε με το πιστό άλογό του στην στέρφα Κοιλάδα της Φευγαλέας Ελπίδας, σηκώνοντας σύννεφα σκόνης πίσω του. «Ένα παιχνίδι είναι μόνο». Άλλωστε, τα βιντεο-παιχνίδια με τα οποία πέρναγε τον ελεύθερο χρόνο του δεν απευθύνονταν κυρίως σε τριανταφεύγα αιώνιους έφηβους, αλλά σε παιδιά. Τα μικρά, ευεπηρέαστα μυαλουδάκια τους δεν έχουν ακόμα γευτεί την σκληρότητα του αληθινού κόσμου. Θέλουν να ζήσουν μια πλαστή, προστατευμένη αίσθηση κινδύνου. Και η αγορά βίντεο-παιχνιδιών δεν φημίζεται για την παιδαγωγική της ακεραιότητα, ώστε να τους χαλάσει το χατήρι. «Πάλι ανακάλυψες τον καπιταλισμό, συγχαρητήρια», μονολόγησε. Παρόλα αυτά, δεν καταλάβαινε τι ήταν πραγματικά αυτό που οδηγούσε την βιομηχανία βιντεο-παιχνιδιών να ξεφουρνίζει τίτλους στους οποίους αναπαράγεται το είδωλο ενός κόσμου που οδηγεί δισεκατομμύρια στην πείνα και λίγους να μπορούν να φτάσουν στο φεγγάρι με ιδιόκτητους πυραύλους, αντί να φτιάχνει κόσμους όπου όλοι ζουν αρμονικά. Μόνο το κέρδος ήταν η αιτία;

«Α, πολύ βαθιά βουτήξαμε σήμερα», αναλογίστηκε ο Ειρηναίος, προσπαθώντας να φέρει στο νου του αυτό που είχε διαβάσει κάποτε για τη βάση, το εποικοδόμημα και την αναπαραγωγή του συστήματος, παλιά, σ' εκείνο το σύντομο πέρασμα από το Κόμμα. Μάταια προσπαθούσε όμως, αφού ο Κοινωνός της Αιματηρής Δικαιοσύνης τον τράβηξε βίαια από τις σκέψεις του στην πραγματικότητα καθώς δεν τον άφηνε να πάρει ανάσα με τις απανωτές επιθέσεις του. Ο Ειρηναίος έπρεπε να συγκεντρωθεί και να έχει τέλειο συγχρονισμό στις αντιδράσεις του μεταξύ άμυνας και επίθεσης, αν ήθελε να αποφύγει τις γρήγορες εφορμήσεις που έκανε ο κτηνώδης αντίπαλος με το τεράστιο ξίφος του ώστε να του καταφέρει χτυπήματα με τα δυο του γιαταγάνια όταν έβλεπε κάποιο άνοιγμα μερικών κλασμάτων του δευτερολέπτου. Ο Ειρηναίος δεν είχε ανάγκη από ασπίδα εδώ. Είχε "χτίσει" τον χαρακτήρα του ώστε να είναι ακραία επιθετικός, με ένα σπαθί σε κάθε χέρι. «Η άμυνα είναι για τους μπέμπηδες» έλεγε πάντα όταν έχτιζε τους χαρακτήρες του. Οι επιλογές στο χτίσιμο του χαρακτήρα είναι καίριες. Πρέπει να μοιράσεις τους περιορισμένους πόντους που κερδίζεις σε χαρακτηριστικά του ήρωα τα οποία καθορίζουν ολόκληρη την εμπειρία του παιχνιδιού. Δεν ήθελε να περνάει την ελεύθερη ώρα του προσέχοντας κάθε του κίνηση, κάνοντας άμυνα, "τρώγοντας" με σύντομες αντεπιθέσεις λίγο λίγο την "ζωή" του αντιπάλου του. Τι νόημα είχε άλλωστε να παίζει με αυτόν τον τρόπο μια επική περιπέτεια; Έτσι, με μερικά κρίσιμα -μέτρια συγχρονισμένα- χτυπήματα και παρά την απώλεια μεγάλου μέρους της ζωής του ήρωα της ιστορίας, ο κτηνώδης Κοινωνός κείτονταν νεκρός στα πόδια του.

Εδώ, στον ψηφιακό κόσμο, ο Ειρηναίος μπορούσε να είναι ριψοκίνδυνος, να πέσει με τα μούτρα στη μάχη και να τα βγάλει πέρα απέναντι σε δεκάδες τέρατα. Άλλωστε, δεν ήταν η πρώτη φορά που έπαιζε, είχε πίσω του εκατοντάδες «εργατοώρες». Δεν τον τρόμαζε μια καινούρια αποστολή, αφού ήταν ευκαιρία να αυξήσει τις ικανότητές του. Εδώ, στον ψηφιακό κόσμο, ένιωθε ότι μπορεί να κάνει ό,τι έβαζε ο νους του. Αν ήθελε, μπορούσε να αλλάξει τα πάντα στον χαρακτήρα του: να τον κάνει νέο, γέρο, χοντρό, ψηλό, γαλανομάτη. Μπορούσε να διορθώσει τα λάθη στην πορεία του παιχνιδιού, αν είχε κάνει μια παράλειψη ή είχε αδικήσει κάποιον επηρεάζοντας αρνητικά την ιστορία. Μπορούσε ακόμα και να αναστηθεί άμα πέθαινε. Στον ψηφιακό κόσμο, δεν είχε ανάγκη από καβούκι, μπορούσε να ανοιχτεί και να ανακαλύψει πραγματικά τα πάντα. Ή, τελοσπάντων, να φτάσει στα όρια της φαντασίας των δημιουργών του παιχνιδιού.

Και όλα αυτά γιατί; Για να σώσει την Ιέρεια της Χλωμής Γαλήνης, της οποίας ο απαγορευμένος έρωτας καθοδηγούσε και έδινε δύναμη στον ανώνυμο ήρωα για να νικήσει τέρατα και δαίμονες,  ώστε να την ελευθερώσει από τα λιπόσαρκα, μιαρά χέρια του διαβόητου για τη διαφθορά του Επισκόπου του Ζοφερού Λειμώνα. Και τι δε θα 'δινε ο ανώνυμος ήρωας να ξαναδεί το λεπτό, πελιδνό της πρόσωπο με εκείνα τα γεμάτα ευαισθησία και σπιρτάδα μάτια, τα μακριά εβένινα μαλλιά της και το πλατύ, ζεστό χαμόγελο που αυλάκιαζε χαριτωμένα τα μάγουλά της και χάριζε θαλπωρή στην κρύα, πέτρινη καρδιά του. «Θα μπορούσαν να γράψουν ένα λιγότερο στερεοτυπικό σενάριο», σκέφτηκε ο Ειρηναίος, που δεν ένιωθε ιδιαίτερα ρομαντικός τη στιγμή που μάθαινε το κίνητρο του ανώνυμου ήρωα. Ή οποιαδήποτε στιγμή, αφού πάντα κατάφερνε κι έλεγε το λάθος πράγμα τη λάθος στιγμή, όταν μίλαγε σε κάποια που του άρεσε. «Τόσοι σεναριογράφοι πεινάνε, κρίμα να έχει ένα παιχνίδι τόσο ωραία γραφικά και να χαλιέται από μαλ...», μα χαμένος όπως ήταν στην σκέψη του δεν πρόλαβε να αντιδράσει όταν ο θηριώδης και εκνευριστικά απρόβλεπτος Τελευταίος Μοναχός της Μαύρης Μυριάδας, που είχε ορκιστεί να φυλάει τα ερείπια του Ναού της Αιώνιας Αποσύνθεσης στους πρόποδες του Βουνού της Παγωμένης Λησμονιάς, πετάχτηκε ξαφνικά μέσα από την καταραμένη ομίχλη και με ένα γρήγορο κατέβασμα των χεριών του έκοψε τον ανώνυμο ήρωα στα δύο με το φαρμακερά κοφτερό Δρεπάνι της Ερεβώδους Απώλειας, καγχάζοντας ειρωνικά πάνω από τα απομεινάρια του. «ΠΟΥ ΝΑ ΣΕ ΠΑΡΕΙ Ο ΓΕΡΟΔΙΑΟΛΟΣ, ΟΧΙ ΠΑΛΙ!», φώναξε με παράπονο ο Ειρηναίος, κοιτώντας αγανακτισμένος προς το ταβάνι ρουθουνίζοντας δυνατά, αφού είχε πουλήσει το τομάρι του πολύ φθηνά αυτή τη φορά. Η οθόνη μπροστά του είχε θολώσει και τον ειδοποιούσε για πολλοστή φορά ότι μόλις πέθανε. «Σώπα, δεν το καταλάβαμε», είπε με κάποια πικρία. Στη συνέχεια, ξεπήδησε στην οθόνη το εξής μήνυμα: «Μπορείτε να χαμηλώσετε τη δυσκολία του παιχνιδιού από το αρχικό μενού», ενώ ακολούθως εμφανίστηκε η επιλογή μετάβασης σε αυτό. «Δε χρειάζομαι τη λύπησή σου, ηλίθιο κατασκεύασμα!», γαύγισε ο Ειρηναίος. 

Το φωτάκι της κονσόλας αναβόσβησε και η οθόνη βυθίστηκε στο μαύρο για μερικά δευτερόλεπτα, στερώντας από το δωμάτιο τη μοναδική πηγή φωτός. Η αναμονή τελείωσε όταν εμφανίστηκε ξανά ο ανώνυμος ήρωας της ιστορίας και μπροστά του η πίστα με το εφιαλτικό τοπίο που τον δυσκόλευε τις τελευταίες τεσσεράμιση ώρες. 

 

 

 

 ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

* σε ελεύθερη μετάφραση: «γίνε καλός, στραβάδι»