Μέχρι να βγει η ψυχή του

Το αν η Λινού έχει κάνει παρατυπίες θα το εξετάσουν ειδικότεροι από εμένα. Το κύριο, κατά την ταπεινή μου άποψη, είναι αν έχει εκπληρώσει τα παραδοτέα όπως προβλέπονται στις συμβάσεις, αν ναι τότε πόσο κόστισαν σε σχέση με παρόμοιες συμβάσεις κι αν έγινε παρατυπία στην επιλογή, με απευθείας αναθέσεις κπλ.

Από αυτή την ιστορία όμως προκύπτει και ένα βαθύ πολιτικό ζήτημα για το ΣΡΖ. Αν η Λινού έχει παρατυπήσει, δε θα πρεπε να το ξέρουν αυτοί που την επέλεξαν ως υποψήφια βουλεύτρια; Αν δεν, δεν κάνουν για τη δουλειά, αν ναι τότε μιλάμε για ακραίο τυχοδιωκτισμό. Χωρίς να αποκλείω την... χαρακτηριστική κωφότητα, νομίζω ότι η δεύτερη περίπτωση είναι πιο πιθανή, μιας και "κουμπώνει" με τη στάση του σρζ από τη στιγμή που έκανε κυβερνητική στροφή.

Τον ίδιο τυχοδιωκτισμό αναδίδει κι η εμμονή του αλογοψέκα γρόθου με τη Λινού, της οποίας το ποιόν το ανακάλυψε μόνο αφότου διεγράφη από την ΚΟ ΣΡΖ (φυσικά και του φταίει η Λινού κι όχι η άξεστη συμπεριφορά του). Είναι δυνατόν; Φυσικά και όχι. Υπάρχει προηγούμενο στην ανακάλυψη "σάπιων μήλων" μετά την απομάκρυνση από την κομματική γραμμή. Όταν ο Δραγασάκης εξέφρασε τη δυσαρέσκειά του, θυμήθηκαν ότι είναι άνθρωπος των τραπεζών. Το ίδιο έγινε και μετά την αποχώρηση Τσακαλώτου, που διάφοροι αρουραίοι θυμήθηκαν ότι είναι πλούσιος κι έχει μετοχές της Blackrock. Σε αυτές τις υποθέσεις συμπυκνωνεται η ουσία για το τι συμβαίνει στο ΣΡΖ τον τελευταίο χρόνο.

Πολλοί αποδίδουν τη διάλυση του ΣΡΖ στην απουσία Τσίπρα, ο οποίος σαν άλλος Μέγας Τιμονιέρης συγκρατούσε τις κεντρομώλες δυνάμεις που τραβούσαν το κόμμα σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Νομίζω ότι η εξήγηση αυτή είναι ακραίος φετιχισμός (με την έννοια ότι αποδίδονται ιδιότητες που δεν μπορεί να έχει) λόγω ευσεβών πόθων και άρνησης της πραγματικότητας. Δεν είναι η απουσία του προσώπου "Τσίπρας" αλλά της προοπτικής εξουσίας που δεν μπορεί πλέον να κρατήσει ενωμένο ένα τυχοδιωκτικό συνονθύλευμα όπως ο ΣΡΖ. Παλαιοπασόκοι, καραμανλικοί, παλιά στελέχη της ανανεωτικής αριστεράς δεν είχαν καμία συγκολλητική ουσία παρά το ενδεχόμενο βουλευτικής αποζημίωσης ή ενός χαρτοφυλακίου. Γι αυτό και όταν αυτή η προοπτική εξέλιπε, ο καθένας κι η καθεμία προσπάθησε να διατηρήσει το μαγαζάκι του/της, με αμφίβολα αποτελέσματα.

Το φαινόμενο Κασσελάκη είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα. Η χειριστική νοοτροπία για τις κομματικές διαδικασίες (βλ. πανομοιότυπες ανακοινώσεις των ΝΕ για να μπει στη Βουλή), η απαξίωση της εσωκομματικής δημοκρατίας, η εφεύρεση εσωτερικών εχθρών, ο εξευτελισμός με τον εκβιασμό των εργαζομένων στα Μέσα του ΣΡΖ - φαινόμενα που θυμίζουν ολοένα και περισσότερο την πρωτοφασιστική εποχή - είναι απλώς το κλώτσημα του ετοιμοθάνατου λίγο πριν βγει η ψυχή του.