Του Ειρηναίου του άρεσαν τα παλιά βιβλία. Άνθρωπος κλειστός, επιφυλακτικός, ήθελε να διαβάσει τη ζωή πριν τη ζήσει. Αγόραζε από όπου έβρισκε, παλαιοβιβλιοπωλεία, πάγκους, παζάρια. Τα οικονομικά του ήταν επιεικώς άθλια, και δεν ήταν λίγες οι φορές που η κατάσταση των βιβλίων που διάλεγε δεν ήταν η καλύτερη. Έβρισκε όμως μια ευχαρίστηση να τα έχει στην κατοχή του. Δεν ήταν που του θύμιζαν τις παλιές εποχές, δεν τις είχε, άλλωστε, ζήσει ούτε κατείχαν μυθική θέση στο θυμικό του. Ωστόσο, τα παλιά βιβλία είχαν κάτι που τον έλκυε. Ήταν ανθρώπινα: φαινόταν η δουλειά του ανθρώπου επάνω τους. Το δέσιμο των φύλλων με σπάγκους που μπορεί να ήταν πιο χαλαρό από όσο έπρεπε με αποτέλεσμα το βιβλίο να «χορεύει» όταν το κρατάς, ή τα τυπογραφικά στοιχεία που άφηναν ανάγλυφο το αποτύπωμα του κάθε γράμματος στην άλλη πλευρά της σελίδας. Μικρές ατέλειες που αφθονούν σε κάθε τι ανθρώπινο. Σε αντίθεση φυσικά με τα σύγχρονα βιβλία, που είναι όλα σαν τυποποιημένα προϊόντα, φτιαγμένα από το αλάθητο «χέρι» τη...
Αποψάρες με το κιλό