Caso pensato

Μ' αρέσει να ψάχνω. Μπορεί να ακολουθήσω ένα νήμα μέχρι εκεί που τελειώνει ή μέχρι να βαρεθώ, από περιέργεια και μόνο. Μερικές φορές όμως με οδηγεί σε μέρη που δε θέλω, με αποτέλεσμα να εκνευρίζομαι, στην καλύτερη. Αλλά ας τα πάρουμε απ' την αρχή. Διαβάζοντας για την άνοδο των ακροδεξιών επιθέσεων στη Γερμανία , έπεσα πάνω στο όνομα ενός καθηγητή δημοσιογραφίας, Τάνζεφ Σούλτς (όπως γράφεται στο δημοσίευμα), ειδικού στην ακροδεξιά βία (έχει γράψει βιβλίο ). Μου έκανε εντύπωση το μικρό του όνομα, δεν το 'χα ξανακούσει. Άρχισα να ψάχνω τη γερμανική γραφή του (Tanjev Schultz, προφέρεται Τάνγεφ, for the record). Στη συνέχεια, ψάχνοντας για περισσότερες πληροφορίες για τον κύριο αυτόν στο διαδίκτυο, βρήκα μια έρευνα που έγινε πέρυσι το καλοκαίρι από τον ίδιο και άλλους ερευνητές της Δημοσιογραφίας (ναι, υπάρχουν και τέτοιοι). Τι ψάχνανε; Να βρουν πώς αντιλαμβάνονται, στη Βρετανία τη Γερμανία και τη Σουηδία, οι μάνατζερ μεγάλων Μέσων και οι επικεφαλής σχολών δημοσιογραφ...

Κατέθεσε χτες ο Βαρουφάκης στικάκι με τις ηχογραφήσεις των Eurogroup στη Βουλή, για να ενημερωθεί το κοινοβούλιο και ο ελληνικός λαός τι ακριβώς ειπώθηκε την περίοδο της διαπραγμάτευσης. Το τάιμινγκ είναι συζητήσιμο. Γιατί τώρα; Είχε προτεραιότητα τις ηχογραφήσεις αυτές να τις αξιοποιήσει με ένα βιβλίο και μια ταινία, και αφού πλέον δεν έχουν καμία ανταλλακτική αξία (με την έννοια που έχει στην πολιτική οικονομία, που τόσο αγαπά) να τις δώσει στο πόπολο εν είδη παρασήμου πολέ μου; Είναι μια flashy επικοινωνιακή κίνηση γιατί βλέπει ότι δεν έχει ρεύμα; Νοιάζεται όντως για την ενημέρωση του λαού; Τις έδινε στα Μέσα και δεν τις παίρνανε; Δεν μπορώ να πω με σιγουριά, μπορεί να είναι όλα ή ένας συνδυασμός μερικών ή τίποτα από τα παραπάνω. Το ζήτημα περί νομιμότητας δε, που δήθεν εγείρεται, το ακούω βερεσέ. Όσοι επικαλούνται τη μη νομιμότητα των ηχογραφήσεων δημόσιων προσώπων κατά την άσκηση του δημόσιου λειτουργήματός τους σε δημόσιο χώρο (που δεν απαγορεύεται) είναι ...

  Την πρώτη επαφή με τις παραπάνω έννοιες την είχα πριν χρόνια, όταν αγόρασα το βιβλίο του Λυκούργου Κομίνη "Η κρίση του ελληνικού Τύπου", γραμμένο το 1985 (είναι πάντα επίκαιρο θέμα η κρίση στη δημοσιογραφία, φαίνεται είναι αρρωστιάρα η καημένη...). Στο βιβλίο αυτό, ο Κομίνης δίνει στον αναγνώστη να καταλάβει τα στραβά που υπονόμευαν τότε την εμπιστοσύνη του κόσμου στα Μέσα (το εξής ένα, την εφημερίδα). Ομολογώ πως δεν είχα ξανακούσει για τα καρμπόν και τα τραστ και μου έκανε τρομερή εντύπωση ότι μέσα σε ένα τόσο σεβαστό επάγγελμα (τότε) ήταν οργανωμένη τόσο καλά μια τέτοια μπαγαποντιά. Πρόσφατα, ξαναήρθα σε επαφή με κείμενο του Κομίνη, αυτή τη φορά ως ύλη σε εξέταση, με τους όρους αυτούς να αποτελούν μέρος της. Επειδή θεωρώ ότι αποτελεί κομμάτι της δημοσιογραφικής παράδοσης και ότι αν θέλει κανείς να εμβαθύνει στο γνωστικό του αντικείμενο πρέπει να μάθει την ιστορία του, με τα καλά και τα άσχημα, παρακάτω ακολουθεί ένα απόσπασμα από το προαναφερθέν βιβλίο για την επεξ...