Βαρουφακιάδα: το παγώνι δεν κωλώνει ή pr stunt που ξενερώνει;

Κατέθεσε χτες ο Βαρουφάκης στικάκι με τις ηχογραφήσεις των Eurogroup στη Βουλή, για να ενημερωθεί το κοινοβούλιο και ο ελληνικός λαός τι ακριβώς ειπώθηκε την περίοδο της διαπραγμάτευσης. Το τάιμινγκ είναι συζητήσιμο. Γιατί τώρα; Είχε προτεραιότητα τις ηχογραφήσεις αυτές να τις αξιοποιήσει με ένα βιβλίο και μια ταινία, και αφού πλέον δεν έχουν καμία ανταλλακτική αξία (με την έννοια που έχει στην πολιτική οικονομία, που τόσο αγαπά) να τις δώσει στο πόπολο εν είδη παρασήμου πολέμου; Είναι μια flashy επικοινωνιακή κίνηση γιατί βλέπει ότι δεν έχει ρεύμα; Νοιάζεται όντως για την ενημέρωση του λαού; Τις έδινε στα Μέσα και δεν τις παίρνανε; Δεν μπορώ να πω με σιγουριά, μπορεί να είναι όλα ή ένας συνδυασμός μερικών ή τίποτα από τα παραπάνω.

Το ζήτημα περί νομιμότητας δε, που δήθεν εγείρεται, το ακούω βερεσέ. Όσοι επικαλούνται τη μη νομιμότητα των ηχογραφήσεων δημόσιων προσώπων κατά την άσκηση του δημόσιου λειτουργήματός τους σε δημόσιο χώρο (που δεν απαγορεύεται) είναι φτηνοί στα πίτουρα κι ακριβοί στ' αλεύρι. Μένουν στο πταίσμα (ηχογραφήσεις) που διεπράχθη κατά τη διάρκεια συνεδριάσεων ενός παράτυπου οργάνου της €Ζ, στο οποίο παίρνονται αποφάσεις για χώρες εν κρυπτώ και παραβύστω, και για το οποίο η φιλελεύθερη και δημοκρατική Ευρώπη θα πρεπε να ντρέπεται.

Βέβαια, υπάρχει και ένα άλλο ζήτημα σε όλη αυτή την ιστορία, για το οποίο έχω μερικές σκέψεις. Είσαι υπουργός μιας κυβέρνησης που πιέζεται από την "ενωμένη" Ευρώπη να ακολουθήσεις και εσύ εκεί που πήγαν κι οι προηγούμενοι. Κι έχεις μια "βόμβα" στα χέρια σου, που μπορεί να θέσει τη διαπραγματευση σε εντελώς διαφορετική βάση, ενδεχομένως υπέρ σου. Τι κάνεις; Τη "διαρρέεις" ή περιμένεις; Δεν ήταν επείγον και προς το γενικό συμφέρον να έρθουν στο φως αυτές οι ηχογραφήσεις αμέσως; Όταν συντελείται ένα έγκλημα κατά του λαού που εκπροσωπείς, και όταν έχεις στοιχεία για mistreatment, τι περιμένεις και τι φοβάσαι; Κοιτάς το γενικό καλό ή να προστατέψεις την πολιτική σου καριέρα; Έλα μου ντε. (σημείωση: είπε ο Γιάνης ότι μέχρι τέλος Φεβρουαρίου οι ηχογραφήσεις θα έιναι διαθέσιμες σε όλους. Γιατί μας κρατάει σε αγωνία; Ελπίζω να μην το συνδυάσει με κάτι που θέλει να πουλήσει...)

Πάντως, πρέπει να πω ότι αν ήμουν δημοσιογράφος την περίοδο της περήφανης διαπραγμάτευσης, κυριολεκτικά θα σκότωνα για να πάρω στα χέρια μου αυτές τις ηχογραφήσεις. Το ότι αυτό δεν έγινε, και, κυρίως, το πώς και γιατί δεν έγινε, ελπίζω να το γράψει κάποια στιγμή η ιστορία (εκτός αν το 'γραψε και μου ξέφυγε, πράγμα καθόλου απίθανο). Το ίδιο ισχύει και τώρα, δηλαδή θα σκότωνα να πάρω ένα αντίγραφο του στικακίου που κατετέθη στη Βουλή, όπως νομίζω και η πλειονότητα των δημοσιογράφων. Όχι για να μάθουμε κάτι που δεν ξέρουμε ήδη. Έτσι, για την τιμή των όπλων... Τολάιστο...