Μερικές σκέψεις για τη μητρότητα

Το κείμενο που ακολουθεί δεν είναι δικό μου. Το έχει γράψει η αγαπητή ΩΑ, της οποίας η γραφή ΧΑΡΑΜΙΖΕΤΑΙ στο Facebook κι ακόμα περισσότερο εδώ. Ο τίτλος είναι δικός μου. Αν και "μιλά" περισσότερο για τις μανούλες, θα έλεγα ότι θα μπορούσαν να βγουν συμπεράσματα και γενικότερα, για το parenthood. Στο ζήτημα του παιδιού, αν και υποτίθεται ότι ζούμε στον 21ο αιώνα, οι γυναίκες φορτώνονται ακόμα με δυσανάλογα βαρύτερα, σε σχέση με τους άντρες, στερεότυπα. Όλοι μεγάλα παιδιά είμαστε και ζούμε με τις επιλογές μας. Καμιά φορά όμως όταν μαθαίνεις ότι στην επιλογή σου δεν είσαι μόνη/μόνος, νιώθεις μια παρηγοριά. Ίσως εκπληρώνεται αυτή η ανάγκη του ανήκειν, που έστω και αν δεν το παραδεχόμαστε, υπάρχει σε όλους. Αν οι γραμμές που ακολουθούν βοηθήσουν να ξεκλειδώσει η σκέψη από τα καθιερωμένα, όσον αφορά το parenthood, τότε εκπληρώθηκε ο σκοπός της αναδημοσίευσης. Αυτά από μένα.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Διαβάζω ένα άρθρο με κεντρικό αντικείμενο την (νέα) τάση των γυναικών να μην επιλέγουν να κάνουν παιδιά, ή τουλάχιστον να μην προσδιορίζουν την μελλοντική τους εικόνα αποκλειστικά βασισμένη στη μητρότητα, με τα υπόλοιπα να στρέφονται βιαστικά και πιεστικά γύρω από αυτή.

Βάζοντας στην άκρη την σκέψη ότι θα πάψουμε (εμείς οι λίγοι) σιγά σιγά να είμαστε οι pioneers ενός άλλου τρόπου σκέψης, σκέφτομαι για πρώτο πιάτο, ότι ποτέ δεν με ενόχλησε όταν άκουγα ανθρώπους (άνδρες ή γυναίκες) να επιθυμούν να γίνουν γονείς (αν και αναρωτιόμουν πάντα πού βρίσκουν την όρεξη), όπως και ποτέ δεν με παραξένεψε όταν άκουγα ανθρώπους (άνδρες ή γυναίκες) να μην επιθυμούν να γίνουν γονείς. Βασικά, το να θέλει να γίνει γονιός κάποιος ή όχι με παραξενεύει όπως ένα σωρό άλλα πράγματα που κάποιος τα κάνει αλλιώς από όπως εγώ. Πασοκ-ΝΔ, Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός... Καμιά φορά αναρωτιέμαι τι τον κάνει διαφορετικό, αλλά ζω και χωρίς απάντηση.

Και δεν καταλαβαίνω γιατί, σε μια εποχή που ο παγκόσμιος πληθυσμός βαραίνει τόσο πολύ την υδρόγειο, συνεχώς μιλάμε αγχωμένοι για την μείωση αυτού. Εδώ στην Υεμένη αφήνουμε τη γενοκτονία να συμβαίνει, ανενόχλητοι. Κι αυτά είναι γεννημένα παιδάκια. Με σάρκα, αίμα, ψυχή και πόνο πολύ!

Φυσικά, η μείωση του πληθυσμού παρατηρείται κυρίως στην δυτική επικράτεια (γιατί στην Υεμένη γεννούν με το ένστικτο της επιβίωσης του είδους, όχι με τη λογική) και ο φόβος που παρατηρείται σε εμάς τους δυτικούς έχει κυρίως να κάνει με το πού θα κληρονομήσουμε τα δυτικά μας υπάρχοντα. Πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια και τίποτα offshore ή κάποιο σπιτάκι μπροστά στη θάλασσα. Μη μας τα πάρουν και ξένοι!

Σας έχω νέα, εκεί που θα πάμε όλοι μια ημέρα, δεν έχει χρήμα, δεν έχει ακίνητα, δεν έχει καν σύνορα. Αν δε, υπάρχει και life after life, τότε είναι πολύ πιθανό κάποιος δίκαιος θεός να τρολάρει τους αλαζονικούς εξ ημών κάνοντας δούλο τον αφέντη και αφέντη τον δούλο (και εκεί θα χε****με στο γέλιο).

Τέλος, πάντων, για να γυρίσω στο άρθρο, το πιο άθλιο από όλα θεωρώ ότι είναι το εξής: οι γυναίκες δεν αποφασίζουν να κάνουν παιδιά γιατί τα στερεότυπα τις θέλουν να είναι οι κύριοι φροντιστές των μωρών και οι άνδρες συνεχίζουν να κάνουν τη ζωή τους, μπλα-μπλα-μπλα. Hallow... υπάρχει και το κομμάτι της φύσης που δεν αλλάζει όπως γουστάρουμε! Αν είναι μπεκρής (κι οτιδήποτε ξέρεις τώρα, μην τα λιανίζω), μην τον κάνεις πατέρα. Αλλά έγκυος ΕΣΥ θα γίνεις! Μην θες τόσο να τον τιμωρήσεις για τη φύση σου, περιμένοντας να κάνει τον ταχυδακτυλουργό όποτε σου... θυμηθεί ''καρπούζι''!

Πρώτον, όταν αποφασίζεις να κάνεις ένα παιδί, το κάνεις με την σκέψη ότι αν χρειαστεί και να το μεγαλώσεις μόνος (ποτέ δεν ξέρεις τι σου επιφυλάσσει το μέλλον) είσαι πρόθυμος να το κάνεις. Δεν ξέρεις αν θα τα καταφέρεις σωστά, ούτε τι είναι το σωστό. Γονιός κανείς δεν σπουδάζει, αλλά είσαι πρόθυμος να το επιχειρήσεις (να το ρισκάρεις ρε παιδί μου). Δεν κάνεις ένα παιδί υπολογίζοντας μπακάλικα, με νούμερα πάνω στη λαδόκολλα, τι θα κάνει ο άλλος για αυτό. Μπορεί εσύ να το θες πιο πολύ από τον σύντροφο. Το παιδί το κάνεις γιατί επιθυμείς να γίνεις γονιός του. Όχι για να αποδείξεις αν ο Δαρβίνος είχε δίκιο, αν ο σύντροφός σου είναι ικανός, ή γιατί η κοινωνία θα σε πει στείρο διαφορετικά. Ούτε γιατί στα γεράματα δεν θα έχεις ένα ποτήρι νερό από τα χεράκια του.

Το παιδί είναι πλήρης, αποκλειστικός και καθαρός #αλτρουϊσμός (μαζί με την ενστικτώδη ανάγκη, φυσικά). Αν σου αρέσουν τα μπουζούκια πιο πολύ, καλύτερα να το αποφύγεις. Επίσης, αν τα κοστούμια, το εταιρικό περιβάλλον κι οτιδήποτε άλλο δεν μπορεί μέσα σου να πάρει τη δεύτερη και τρίτη θέση. Το παιδί σου θα έχει πάντα την πρώτη. Δεν είναι εύκολο. Είναι τρομερά δύσκολο, ψυχοφθόρο ως προς την αγωνία σου, ασύμφορο οικονομικά, τίποτα δεν θα σου ξεπληρώσει τις θυσίες. Αλλά guess what δεν λέγονται θυσίες. Είναι η υπέρτατη, η αλτρουιστική επιλογή που έκανες. Πιθανά είναι η επιλογή που δεν κάναμε εμείς οι υπόλοιποι. Φυσικά αγαπάμε τα παιδιά (τουλάχιστον πολλοί από εμάς). Αλλά δεν μπορούσαμε να τα βάλουμε στην πρώτη θέση (τουλάχιστον για 5, 10, 20, 50 ή περισσότερα χρόνια) και αυτό είναι επίσης μια συνειδητή, υπεύθυνη επιλογή.

Σε αυτό το σημείο θέλω να πω ότι νιώθω πάντα έναν απύθμενο σεβασμό για τους γονείς. Τους αγαπώ για αυτό που κάνουν, γιατί χωρίς παιδιά το περιβάλλον γύρω μας θα ήταν ένα μπάσταρδο πράγμα χωρίς χρώμα και χωρίς την ελπίδα που δίνει το παιδί, μόνο και μόνο επειδή υπάρχει. Θεωρώ ότι έχουν κάνει κάτι σπουδαίο που εμένα εν πλήρη γνώση μου με ξεπερνά, και περισσότερο από τους σχεδόν πάντα αδικημένους μπαμπάδες (η δική τους αγάπη φτάνει δεύτερη και καταϊδρωμένη συνήθως, αλλά μάνα είναι μόνο μία εκ του ιδίου στερεοτύπου που τη φορτώνει με περισσότερο βάρος) νιώθω έναν τεράστιο σεβασμό για τις μανάδες, γιατί πέρα από το υπόλοιπο, ειλικρινά θαυμάζω το 9μηνο που πέρασαν κυριολεκτικά χαρίζοντας την ύπαρξή τους σε ένα άγνωστό τους πλάσμα που όταν μεγαλώσει θα τους πει κι ένα ''μάνα παράτα μας'' κι αυτές θα το αγαπούν πάραυτα τριπλά! ΚΑΙ ΚΑΝΟΥΝ ΚΙ ΑΛΛΟ! ❤️

Αλλά, δεν είναι ανάγκη να το κάνουμε όλοι αυτό, ε;

Μην νιώθετε ενοχή αν δεν το θέλετε και αν δεν το χρειαζόσαστε. Δεν χρειάζεστε καμιά δικαιολογία! Μην ακούτε αυτά που λένε για τον πλανήτη, ούτε για τον χρόνο. Μα**κίες συστημικών είναι αυτές, που αφού οι ίδιοι ''θυσιάστηκαν'' θέλουν κι άλλους στην παρέα. Κάντε ότι γουστάρετε! Πρώτα ψάξτε τι είναι αυτό... ο κόσμος δε θα σταματήσει (να είναι πολύ ωραίος) αν δεν (θέλετε να) γίνετε μαμάδες!

Κι αν θέλετε, χαρείτε το στο έπακρο (πετάξτε τα κινητά, και παίξτε μαζί τους, όσο κι όταν σας χρειάζονται αυτά)!

Είναι υπέροχο, έτσι ή αλλιώς!

-----------------

(κι όμως, ξεκίνησα τη μέρα θέλοντας να σας μιλήσω για τη δικτατορία των ηλιθίων... αλλά κέρδισε η ''μανούλα''... and by this, να στείλω μια ευχή στην μανούλα μου πού σήμερα δρα πάλι αλτρουιστικά, κάνοντας ως συνήθως φυσικά, αυτό που την ξεπερνά... she knows❤️)