Διαβάζω στο ΑΠΕ για την δημιουργία ενός κρατικού ταμείου που σχεδιάζει η Γερμανία για να αποφεύγει την εξαγορά στρατηγικών επιχειρήσεων από ξένες, κυρίως κινέζικες, επιχειρήσεις. Αντιγράφω από το δημοσίευμα:
«Δύο υψηλόβαθμοι κυβερνητικοί αξιωματούχοι, που δεν κατονομάζονται, δήλωσαν ότι η ιδέα ήταν το κρατικό επενδυτικό ταμείο να συνεργάζεται με τον ιδιωτικό τομέα κατά την απόκτηση ποσοστών σε εταιρίες προκειμένου να αποτρέπονται μη καλοδεχούμενες εξαγορές. Ένας αξιωματούχος δήλωσε ότι το κράτος θα μπορούσε να αγοράσει αρχικά ένα ποσοστό και στη συνέχεια να το πουλά το συντομότερο δυνατόν σε ιδιώτες επενδυτές ενώ άλλος αξιωματούχος δήλωσε ότι το ταμείο θα μπορούσε να συνεργάζεται εξ αρχής με ιδιώτες επενδυτές.»
Παρότι πλασάρεται ως συνεργασία ιδιωτικού και δημόσιου τομέα για να μην φρίξουν οι απανταχού φιλελέδες, δεν αλλάζει η ουσία της ιδέας: το κράτος θα παρεμβαίνει στην ελεύθερη αγορά όταν αυτή κινείται σε κατευθύνσεις που απειλούν το κοινό συμφέρον. Ξανά από το δημοσίευμα, δήλωση ενός τρίτου αξιωματούχου, που δεν επιθυμεί να κατονομαστεί:
«Στο παρελθόν, η Γερμανία ήταν πολύ απρόθυμη στον καθορισμό των εθνικών της συμφερόντων. Αυτό τώρα αλλάζει», δήλωσε ο πρώτος αξιωματούχος από την κυβέρνηση. «Βλέπουμε ότι δεν μπορούμε πλέον να καθόμαστε και να αφήνουμε να πάντα να καθορίζονται από το ελεύθερο παιχνίδι των δυνάμεων της αγοράς», δήλωσε. «Και αυτό σημαίνει μεγαλύτερη προστασία από το κράτος». (η υπογράμμιση δικιά μου).
Σίγουρα όσοι ομνύουν στην οικονομία της αγοράς και της αυτορρύθμισής της πέφτουν από τα σύννεφα, κρώζωντας "ΣΟΒΙΕΤΙΑΑΑ!!". Η ηγετική δύναμη της Ευρώπης αναδιπλώνεται σε προστατευτικά σχήματα για την οικονομία της (πράγμα που, φυσικά, δεν ασπάζεται όταν πρόκειται για τις νοτιο-ευρωπαϊκές οικονομίες). Κάτι βέβαια που ξένισε. Ενδεικτικό της φαγωμάρας στα "ενδοοικογενειακά" της ΕΕ είναι οι δηλώσεις Ντράγκι. Ο διοικητής της ΕΚΤ πριν από μερικές μέρες, σε δηλώσεις που έκανε για την νομισματική πολιτική της ΕΚΤ (η γνωστή μονεταριστική μαλακία: χαμηλά επιτόκια → φτηνό χρήμα για επιχειρήσεις → δουλειές για όλους!!! Ουράαα!!!) είπε ότι ανάμεσα στους κινδύνους που διατρέχει η Ευρωζώνη είναι και ο εμπορικός προστατευτισμός, τονίζοντας με νόημα ότι: «υπάρχουν όρια στην αποτελεσματικότητα της νομισματικής πολιτικής και κάλεσε τις κυβερνήσεις να αναλάβουν το δικό τους μερίδιο ευθύνης, με την κατάλληλη δημοσιονομική πολιτική και κυρίως με τις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις για την αντιμετώπιση διαρθρωτικών προβλημάτων.» (η υπογράμμιση δικιά μου).
Η επιφύλαξη αυτή της Γερμανίας έναντι των κινέζικων επενδύσεων εντάσσεται στη γενικότερη στάση της ΕΕ απέναντι στην Κίνα. Αντιγράφω από το κείμενο του Λεωνίδα Βατικιώτη, Επενδυτικά τείχη υψώνουν οι Βρυξέλλες απέναντι στην Κίνα:
«είναι σε εξέλιξη εδώ και πολύ καιρό εντατικές διαπραγματεύσεις μεταξύ του ευρωπαϊκού κοινοβουλίου και των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων για τη διαμόρφωση μιας νομοθεσίας που θα «σκανάρει» όλες τις άμεσες ξένες επενδύσεις στην Ευρώπη που προέρχονται από την Κίνα.
Ειδικότερα, προβλέπεται η διαμόρφωση ενός πανευρωπαϊκού μηχανισμού που θα συγκεντρώνει πληροφορίες και θα αξιολογεί επενδυτικά σχέδια που στοχεύουν σε ευαίσθητους κλάδους,τεχνολογίες και υποδομές. Περιγράφονται συγκεκριμένα στα υπό συζήτηση προσχέδια οι εξής: ενέργεια, μεταφορές, επικοινωνίες, δεδομένα, διάστημα, χρηματοπιστωτικές υπηρεσίες, ημιαγωγοί, τεχνητή νοημοσύνη, ρομπότ, κ.α. Τι μένει; Αγροτροφικό σύστημα, όπου είναι απορίας άξιον αν γίνονται ξένες επενδύσεις έστω κι ενός ευρώ, μεταλλουργία όπου η υπερσυσσώρευση έχει χτυπήσει κόκκινο εδώ και δεκαετίες, κλπ, κλπ. Στην πράξη, συμπεριλαμβάνονται οι πιο νευραλγικοί και στρατηγικής σημασίας κλάδοι, όπου επενδύονται δισ. σε κάθε γωνιά του πλανήτη κι ο ανταγωνισμός για εφευρέσεις, πρότυπα και συνεργασίες είναι πυρετώδης. [...]
Για να δούμε τι θα συμβεί στην πράξη, αρκεί να εξετάσουμε ορισμένα πρόσφατα προηγούμενα. Για παράδειγμα, η Γερμανία έχει ήδη προβεί σε απαγορεύσεις. Με ευθεία παρέμβαση του Βερολίνου απέτρεψε την εξαγορά της γερμανικής εταιρείας κατασκευής ρομπότ Kuka από την κινέζικη Midea Group, όπως επίσης και την εξαγορά της βιομηχανίας παραγωγής εργαλειομηχανών Leifeld. Μια πιο ολοκληρωμένη γεύση ωστόσο των αλλαγών που θα σηματοδοτήσει η εφαρμογή αυτής της νομοθεσίας μπορούμε να έχουμε από τις ΗΠΑ. Το πρώτο εξάμηνο του 2018 οι άμεσες ξένες επενδύσεις στη Βόρεια Αμερική ήταν μόλις 2,5 δισ. δολ., όταν στην Ευρώπη ανέρχονταν σε 20 δισ. Οι χώρες δε που κέρδισαν την μερίδα του λέοντος στην από δω μεριά του Ατλαντικού ήταν: Σουηδία (3,6 δισ.), Αγγλία (1,6 δισ.), Γερμανία (1,5 δισ.) και Γαλλία(1,4 δισ.). Η τεράστια διαφορά μεταξύ ΗΠΑ κι Ευρώπης αποδίδεται στις αποφάσεις της Επιτροπής Ξένων Επενδύσεων των ΗΠΑ, ενός δια-υπηρεσιακού πάνελ που «σκανάρει» κάθε επενδυτικό σχέδιο: από το πιο μεγάλο, μέχρι το πιο μικρό. Ο κατασταλτικός ρόλος αυτού του μηχανισμού φαίνεται αν συγκρίνουμε τις κινέζικες επενδύσεις στις ΗΠΑ ένα χρόνο πριν: 24 δισ. δολ. Η πτώση επομένως ανήλθε στο επίπεδο του 92%! Βάζοντας δε τις εξελίξεις σε μια χρονολογική σειρά, εύκολα διακρίνεται ότι το πάγωμα των επενδύσεων προηγήθηκε του εμπορικού πολέμου, η ανακοπή δηλαδή των επενδυτικών ροών λειτούργησε σαν προπομπός της ανακοπής των εμπορικών. Μένει επομένως να δούμε κατά πόσο η ανακοπή στις επενδυτικές ροές που θα σημειωθεί το 2019, όταν συγκροτηθεί η ευρωπαϊκή επιτροπή και αναλάβει καθήκοντα, θα είναι η πρώτη πράξη ενός εμπορικού πολέμου μεταξύ Ευρώπης και Κίνας που θα ξεδιπλωθεί το 2020. Κι επειδή η ιστορία μισεί τις επαναλήψεις, μένει να δούμε ποιας μορφής θα είναι η κλιμάκωση που θα ακολουθήσει…»
Στην τάση αυτή προστατευτισμού απέναντι στο κινέζικο κεφάλαιο, που ξεκίνησε από τις ΗΠΑ, έχουν δημιουργηθεί ρήγματα στην Ευρώπη. Από τη μία, η Γαλλία, συντασσόμενη με τη Γερμανία θέλει να υψώσει τείχος στον κινέζικο επεκτατισμό. Χαρακτηριστική είναι η ζέση με την οποία υποστήριξαν Παρίσι και Βερολίνο την πρόταση χαλάρωσης των κανονισμών της ΕΕ για να επιτρέπονται οι συγχωνεύσεις μεγάλων εταιρειών, με σκοπό τη δημιουργία "ευρωπαίων πρωταθλητών" (σας θυμίζει τίποτα;). Η κίνηση αυτή έγινε επ' αφορμή της απόρριψης από την ευρωπαϊκή επιτροπή ανταγωνισμού της συγχώνευσης Alstom-Siemens, που στόχο είχε να δημιουργήσει ένα γίγαντα στο χώρο των σιδηροδρόμων για να ανταγωνιστεί τον κυρίαρχο στον κλάδο, που φυσικά προέρχεται από την Κίνα (China's Communications Construction Company, εδώ). Από την άλλη, πέρα φυσικά από τις μικρές οικονομίες, όπως η Ελλάδα, που καλοδέχονται τις επενδύσεις των Κινέζων, και η Ιταλία καλοβλέπει την επέκταση της ασιατικής χώρας στην οικονομία της, που βρίσκεται σε ύφεση. Ωστόσο, ακόμα και η ίδια η Γερμανία δεν ακολουθεί σε όλα την Αμερική όσον αφορά την κινεζική οικονομική διείσδυση, πράγμα που φάνηκε στην υπόθεση με τη Huawei και τoν διαγωνισμό για την ανάπτυξη τεχνολογίας 5G. Η γερμανική κυβέρνηση- κόντρα στις αμερικανικές πιέσεις- ξεκαθάρισε πως δεν μπορεί να αποκλείσει την κινεζική εταιρεία από τον διαγωνισμό για την ανάπτυξη του δικτύου 5G, που άρχισε χθες. «Δεν είμαστε αφελείς, αλλά δεν μπορούμε να αποκλείσουμε κανέναν» σχολίασε η Γερμανίδα καγκελάριος όταν ερωτήθηκε για τις ανησυχίες ασφαλείας και τις καταγγελίες περί κατασκοπίας.(από εδώ).
Στο πνεύμα δημιουργίας πρωταθλητών έρχεται και η πρόθεση της γερμανικής κυβέρνησης να συγχωνεύσει την Commerzbank με την Deutsche Bank. Οι ειδικοί οικονομικοί σύμβουλοι της κυβέρνησης τάσσονται κατά της προοπτικής συγχώνευσης, με τον επικεφαλής του εποπτικού συμβούλιου της ΕΚΤ Αντρέα Ενρία να είναι επίσης αρνητικός. Κύρια δικαιολογία αυτής της άρνησης είναι ότι το σχήμα που θα προκύψει θα είναι too big to fail, και σε περίπτωση κρίσης το βάρος της διάσωσης θα πέσει στους φορολογούμενους.
Η τάση αυτή δημιουργίας πρωταθλητών, που στην αργκό της πολιτικής οικονομίας λέγονται μονοπώλια, είναι περισσότερο από εμφανής στην Μέκκα του καπιταλισμού, τις ΗΠΑ. Ξανά-αντιγράφω από τον Βατικιώτη (εδώ):
«Η έγκριση από την αμερικανική δικαιοσύνη της εξαγοράς της Time Warner (που παρέχει υπηρεσίες ενημέρωσης, διασκέδασης, κ.α.) από την ΑΤ&Τ (υπηρεσίες ίντερνετ, κινητής, τηλεόραση, κ.α.) άνοιξε ξανά τη συζήτηση για την επάνοδο των μονοπωλίων. Τα παραδείγματα συγκέντρωσης τεράστιας οικονομικής ισχύος, στην καρδιά μάλιστα του παγκόσμιου καπιταλισμού, τις ΗΠΑ, είναι πάρα πολλά ώστε να συνεχίζονται αδιατάρακτα οι ύμνοι στον ελεύθερο ανταγωνισμό και η συνεχής επίκλησή του. Όταν μάλιστα όλα δείχνουν πώς η άρση των κάθε λογής εμποδίων αν κάπου τελικά οδηγεί δεν είναι στις ίσες ευκαιρίες για όλους, έστω στον… πλουτισμό, αλλά σε μια χούφτα μονοπώλια. Που ελέγχουν την παραγωγή, την απασχόληση, τις πωλήσεις και κρατούν τις τιμές στα ύψη!
Μένοντας μόνο σε ορισμένα και πολύ πρόσφατα κορυφαία παραδείγματα από την αμερικανική αγορά, ξεχωρίζουμε: Τη συγχώνευση της Live Nation, με αντικείμενο τη διοργάνωση συναυλιών με την Ticketmaster που πουλάει εισιτήρια. Ως αποτέλεσμα όχι μόνο οι τιμές των εισιτηρίων έφτασαν στα ύψη, αλλά οι διευθύνσεις συναυλιακών χώρων βρέθηκαν αντιμέτωπες με εκβιασμούς και αποκλεισμούς όταν έδωσαν τη διαχείριση εισιτηρίων σε ανταγωνιστική εταιρεία. Η Comcast (ενημέρωση, καλωδιακή τηλεόραση, κ.α.) και η Disney (ψυχαγωγία) ανταγωνίζονται για την εξαγορά της 21st Century Fox (ενημέρωση). Μεταξύ πολλών άλλων, CBS (ενημέρωση) Verizon (κινητή τηλεφωνία, ίντερνετ, κ.α.) και Viacom (ψυχαγωγία, κινηματογράφος τηλεόραση, κ.α.) διερευνούν τις προοπτικές συγχώνευσης, προς επίρρωση της πρόβλεψης της Wall Street Journal για τις κατακλυσμιαίες αλλαγές που θα φέρει ο γάμος Time Warner και AT&T. Με ένα άλλο κριτήριο, η μηχανή αναζήτησης Google, τον Δεκέμβριο του 2017, ήλεγχε το 74% των παγκόσμιων αναζητήσεων στο ίντερνετ και μαζί με το Facebook συγκέντρωνε το 70% των online διαφημιστικών εσόδων!»
Με αφορμή λοιπόν την προσπάθεια οικονομικής επέκτασης της Κίνας, βλέπουμε μια όξυνση των ανταγωνισμών των ανα την υφήλιο οικονομιών, που προσπαθούν να εξασφαλστούν από τη μία (οι ανεπτυγμένες οικονομίες) και να διειδύσουν από την άλλη (οι αναπτυσσόμενες) στις υπάρχουσες αγορές, που συνεπιφέρει μια τάση περιχαράκωσης στις ανεπτυγμένες χώρες. Η ιστορία διδάσκει τι έχει γίνει σε ανάλογες περιπτώσεις στο παρελθόν. Αρκεί να ανοίξουμε τα στραβά μας.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου