Μετανοειτε χριστιανοί! Τι ψυχή θα παραδώσετε; Αν δεν ήσασταν καλά παιδιά, ο βελζεβουλης θα σας πηρουνιζει, χασκογελώντας, τα πισινά στον αιώνα τον άπαντα. Εκτός κι αν έχετε πάρει τα μέτρα σας. Όπως εκείνη η γιαγιά στη Σάμο (αν θυμάμαι καλά, είμαι μακριά από τη βιβλιοθήκη μου, δεν μπορώ να επιβεβαιωσω) που, σύμφωνα με τον Τσιφορο στην Ελληνική Μυθολογία (αν θυμάμαι καλά, ξανά), άναβε ένα καντηλακι στον άγγελο κι ένα στο διάβολο, γιατί ποτέ δεν μπορείς να είσαι απολύτως σίγουρος σε ποιον παραλήπτη θα καταλήξει η ψυχούλα σου. Καλό είναι να χεις άκρες παντού. :Ρ
Αυτή η διπολικοτητα με ξενιζε πάντα. Φως-σκότος, καλό-κακό, άγγελος-διάβολος κπλ. Κι εσύ να ΠΡΕΠΕΙ να επιλέξεις οπωσδήποτε ένα απ' τα δύο, και να επιλέξεις σωστά, ε; Δε θες να είσαι στη λάθος πλευρά, έτσι δεν είναι; Τετοιου είδους διλήμματα τα θέτει η εξουσία σε μια προσπάθεια προσέγγισης οπαδών, για τη νομιμοποίησή της. Άλλοι δρόμοι καταδικάζονται ως αιρετικοί, γραφικοι. Η θρησκεία είναι και αυτή ένα τέτοιο κατεστημένο.
Έθεσε υπόψη μου η αγαπητή Ω.Α. ένα κείμενο του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή, που γράφει για το αν μπορεί ένας αθεος να είναι θρησκος. Θρησκος όχι με την έννοια που έρχεται πρώτη στο μυαλό, του καλού χριστιανού που πιστεύει στην ύπαρξη του επέκεινα, πηγαίνει εκκλησία κλπ. Αλλά εκείνου του ανθρώπου που δε ζει με δανεική ηθική, δεν χρειάζεται μεταθανάτια επιβράβευση για τις εγκοσμιες καλές πράξεις του, δεν χρειάζεται ποιμενα ή, όπως λέγεται πολύ ευφημιστικα τα τελευταία χρόνια, ηθική πυξίδα για να κάνει το καλό. Είναι ένα παράπονο και μια ανάγκη να εξηγηθείς, αν δεν πιστεύεις, απέναντι στις ταμπέλες που σου κολλάνε ή που είναι υποβεβλημενοι να σου κολλανε: "απολωλον πρόβατο" , "δεν εχεις το θεό σου" κπλ. Το ότι δε νιώθεις την ανάγκη να ανήκεις, να έχεις θεϊκές "πλάτες", είναι, για τις κεφαλές της θρησκείας χασούρα, για τις μάζες μια παραδοξοτητα. Τέλος πάντων, δεν τελειώνει πουθενά αυτό το ζήτημα.
(μιας και κορυφώνεται το θείο δράμα τις προσεχείς ώρες, προτείνω, σε άπιστους και μη, αν βρείτε το δοκιμιο του Παναγή Λεκατσά "Το θείο δράμα" -- δεν κυκλοφορεί-- να το διαβάσετε. Είναι μια σύντομη συγκριτική θρησκειολογικη μελετη που εξετάζει τη ζωή, το θάνατο και την ανάσταση θεοτητων σε διάφορες θρησκείες ανά τον κόσμο)
Αυτή η διπολικοτητα με ξενιζε πάντα. Φως-σκότος, καλό-κακό, άγγελος-διάβολος κπλ. Κι εσύ να ΠΡΕΠΕΙ να επιλέξεις οπωσδήποτε ένα απ' τα δύο, και να επιλέξεις σωστά, ε; Δε θες να είσαι στη λάθος πλευρά, έτσι δεν είναι; Τετοιου είδους διλήμματα τα θέτει η εξουσία σε μια προσπάθεια προσέγγισης οπαδών, για τη νομιμοποίησή της. Άλλοι δρόμοι καταδικάζονται ως αιρετικοί, γραφικοι. Η θρησκεία είναι και αυτή ένα τέτοιο κατεστημένο.
Έθεσε υπόψη μου η αγαπητή Ω.Α. ένα κείμενο του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή, που γράφει για το αν μπορεί ένας αθεος να είναι θρησκος. Θρησκος όχι με την έννοια που έρχεται πρώτη στο μυαλό, του καλού χριστιανού που πιστεύει στην ύπαρξη του επέκεινα, πηγαίνει εκκλησία κλπ. Αλλά εκείνου του ανθρώπου που δε ζει με δανεική ηθική, δεν χρειάζεται μεταθανάτια επιβράβευση για τις εγκοσμιες καλές πράξεις του, δεν χρειάζεται ποιμενα ή, όπως λέγεται πολύ ευφημιστικα τα τελευταία χρόνια, ηθική πυξίδα για να κάνει το καλό. Είναι ένα παράπονο και μια ανάγκη να εξηγηθείς, αν δεν πιστεύεις, απέναντι στις ταμπέλες που σου κολλάνε ή που είναι υποβεβλημενοι να σου κολλανε: "απολωλον πρόβατο" , "δεν εχεις το θεό σου" κπλ. Το ότι δε νιώθεις την ανάγκη να ανήκεις, να έχεις θεϊκές "πλάτες", είναι, για τις κεφαλές της θρησκείας χασούρα, για τις μάζες μια παραδοξοτητα. Τέλος πάντων, δεν τελειώνει πουθενά αυτό το ζήτημα.
(μιας και κορυφώνεται το θείο δράμα τις προσεχείς ώρες, προτείνω, σε άπιστους και μη, αν βρείτε το δοκιμιο του Παναγή Λεκατσά "Το θείο δράμα" -- δεν κυκλοφορεί-- να το διαβάσετε. Είναι μια σύντομη συγκριτική θρησκειολογικη μελετη που εξετάζει τη ζωή, το θάνατο και την ανάσταση θεοτητων σε διάφορες θρησκείες ανά τον κόσμο)
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου