Τα κουλά του Κούλη για την εκπαίδευση

 

Κάθομαι και διαβάζω τα πρακτικά της συνεδρίασης της προηγούμενης Τετάρτης (ο καθένας με τα βίτσια του, μην κρίνετε). Μέσα σ' όλο το παραλήρημα -ένθεν κακείθεν, το θέαμα να προσπαθεί ο ένας να δείξει ότι είναι πιο παιδί του λαού από τον άλλον ήταν τουλάχιστον τραγελαφικό- λέει ο Κούλης το εξής (μοταμό): "Ενοχλείστε πολύ όταν μιλάμε για την παιδεία, για τη δημόσια παιδεία, όχι για την ιδιωτική, μια παιδεία η οποία δίνει βάρος στην εξειδίκευση, μια παιδεία η οποία συνδέει τις δεξιότητες που θα αποκτούν τα παιδιά με την αγορά εργασίας." Ας παραβλέψουμε το γεγονός ότι καθήκον της εκπαίδευσης είναι να βγάζει υπεύθυνους πολίτες κι όχι υπάλληλους (που θα δουλεύουν ενδεχομένως ως κούλης για τον όποιο Κούλη). Σε όποια συζήτηση κι αν έχω κάνει με ανθρώπους της αγοράς, που δουλέψαν πάνω από 10 χρόνια στη ζωή τους, κατάλαβα ότι αυτό που ήταν και είναι σε ζήτηση, και πληρώνεται αδρά, δεν είναι η 'εξειδίκευση', αλλά η 'σύνθεση'. Να μπορείς να συνδυάσεις γνώσεις από διάφορα γνωστικά πεδία. Το καλύτερο βιογραφικό της χώρας, ο Αυτοδημιούργητος, δεν το άκουσε πουθενά; Αυτό είναι το πλάνο του για τη δημόσια παιδεία;  Να βγάζει λειτουργικούς ηλίθιους που θα παίρνουν πνευματικά εφόδια από τα πανεπιστήμια που θα τους καθιστούν ικανούς να εκτελούν μια και μόνο εργασία; (Φορντ ζεις, εσύ μας οδηγείς) Και στα αμιγώς τεχνικά επαγγέλματα πάει κι έρχεται. Στις κοινωνικές επιστήμες; Θα βγάζουν στεγνούς τεχνοκράτες που θα κόβουν και θα ράβουν για να ευημερίσουν οι αριθμοί; Στο εξωτερικό αυτή η τάση έχει παρέλθει προ πολλού. Οι λεγόμενοι μιλένιαλς έχουν απηυδήσει από την ζοφερή προοπτική που τους προσφέρεται από το σύστημα και ήδη στρέφονται σε έναν "μαλακό" σοσιαλισμό (σοσιαλδημοκρατία στην καλύτερη). Με την ιστορική μνήμη από τα κομμουνιστικά καθεστώτα σιγά σιγά να ξεθωριάζει και με την απομυθοποίηση του δυτικού προτύπου μετά από τόσα χρόνια κρίσης, έχουν αρχίσει να αναθεωρούν ακόμα και για τους κλασικούς φιλοσόφους του κομμουνισμού, σε μια προσπάθεια διεύρυνσης των εργαλείων κατανόησης της εποχής μας (είδα τις προάλλες ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ για το έργο του Μαρξ και τι διδάγματα μπορούμε να αντλήσουμε σήμερα από τις απόψεις του για το χρήμα {ΓΚΟΥΧ ΓΚΟΥΧ} από την τότε δημοσιογράφο του BBC και μετέπειτα επικεφαλής του Bloomberg Economics, Stephanie Flanders, που, ε, δεν τη λες και προλετάρια). Τεσπά. Αυτά.