Τέλειωσε η διάσκεψη του Βερολίνου. Επιγραμματικά τα συμπεράσματα: Εκεχειρία, πολιτική λύση στη διαμάχη, εμπάργκο στα όπλα από τρίτα μέρη καθώς και σε οποιασδήποτε άλλης μορφής υποστήριξη στα εμπλεκόμενα μέρη. Το έγγραφο με όλα τα σημεία που συμφωνήθηκαν μπορείτε να τα βρείτε εδώ. Απόψεις παίζουν πολλές για το τι πέτυχε τελικά αυτή η σύνοδος, ποιοι βγήκαν κερδισμένοι. Εγώ δεν δύναμαι να εκφράσω γνώμη, δεν μ' αρέσει να κάνω τον ξερόλα. Θέλω να σταθώ όμως σε κάποια σημεία οικονομικής υφής, που μου έκαναν εντύπωση, επειδή δεν πολυπαίζουν, πλην του σημείου για τη NOC (Εθνική Εταιρεία Πετρελαίου, ΕΕΠ).
Μια γενική παρατήρηση: καθ' όλη την έκταση του έγγραφου βλέπουμε διάσπαρτες διαβεβαιώσεις ότι η διαδικασία είναι Λιβυκής πρωτοβουλίας και ιδιοκτησίας, καθώς η διεθνής κοινότητα σέβεται την αρχή της κυριαρχίας ενός κράτους και δεν εμπλέκεται στα εσωτερικά του. Η ίδια αυτή διαδικασία που τα ενδιαφερόμενα μέρη κλήθηκαν στη συζήτηση αφού οι μεγάλες δυνάμεις είχαν συμφωνήσει στο τι θέλουν από το ίδιο αυτό κράτος που δεν δίστασαν να το διαλύσουν πριν 9 χρόνια γιατί το προηγούμενο καθεστώς πήγε να βάλει χέρι σε πετρέλαια που ήταν δυτικής δικαιοδοσίας (και για πολλούς άλλους λόγους, δεν είναι της παρούσης)... Αλλά ας πάμε παρακάτω.
Κατ' αρχάς, στο σημείο 39 αναγνωρίζεται η ΕΕΠ ως η μόνη ανεξάρτητη και νόμιμη εταιρεία εμπορίας πετρελαίου στη Λιβύη. Αυτό αποτελεί χτύπημα για τον Χαφτάρ που ελέγχει μεγάλο μέρος της χώρας, κι επομένως αρκετές πετρελαιοπηγές. Ένδειξη της έκτασης του ελέγχου του ήταν η διακοπή παραγωγής σε κάποιες πηγές ελεγχόμενες από φυλές φίλα προσκείμενες στο Χαφτάρ που είχαν ως αποτέλεσμα η συνολική παραγωγή να πέσει 50%. Επίσης, στο ίδιο σημείο, βλέπουμε ότι απορρίπτεται (ό,τι κι αν σημαίνει αυτό) οποιαδήποτε προσπάθεια πρόκλησης ζημιάς σε εγκαταστάσεις πετρελαιοπαραγωγής καθώς και οποιαδήποτε πώληση πετρελαίου που δεν ελέγχεται από την ΕΕΠ (ε ρε κοντραμπάντο που χει να πέσει).
Στο σημείο 40 οι συμμετέχοντες λένε ότι στηρίζουν τον οικονομικό διάλογο με εκπροσώπους οικονομικών και χρηματοπιστωτικών θεσμών, καθώς και ότι ενθαρρύνουν οικονομικές διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Θα μου πεις, διαλυμένη χώρα η Λιβύη, προφανώς και χρειάζεται ρυθμίσεις για να προσεγγίσει κάπως στη λειτουργία ενός κανονικού κράτους. Επειδή όμως στην εποχή του άκρατου νεοφιλελευθερισμού που ζούμε είναι δύσκολο να μην κάνεις παραλληλισμούς μέσα από τις ζοφερές συνδηλώσεις της οικονομικής jargon, όφειλα να το υπογραμμίσω.
Στο ίδιο μήκος κύματος και η σκέψη για την υπογράμμιση του σημείου 42. Δημιουργική καταστροφή, οικονομικές ευκαιρίες μέσα στα ερείπια κπλ. Πεδίο δόξης λαμπρό, ενδεχομένως, για την Κίνα, που 'χει επιδοθεί στην κατασκευή υποδομών σε όλη την Αφρική.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου