Ο σοφός Γάλλος λαός (που θα λεγε και μια σοσιαλιστική ψυχή) είναι πολύ πιθανό σήμερα να αναδείξει αν όχι σε κυρίαρχη, τουλάχιστον σε σημαντικό παράγοντα, τη Μαρίν Λεπέν. Μια ενδεχόμενη πρωθυπουργία του πουλέν της, Ζορντάν Μπαρντελά, θα σημάνει μια τομή στα πολιτικά πράγματα της χώρας, η οποία - ωστόσο - έχει στρίψει το τιμόνι δεξιά καιρό τώρα.
Μετά το θρίαμβο της Λεπέν στις ευρωεκλογές, ο Μακρόν κήρυξε βουλευτικές, αφού κατέλαβε την τρίτη θέση. Αυτή η κίνηση πιστώνεται στο Γάλλο πρόεδρο από τα ΜΜΕ ως δείγμα δημοκρατικής ευαισθησίας, ωστόσο είναι ένα μέρος της εικόνας. Ο Μακρόν, ο πρόεδρος των πλουσίων όπως αποκαλείται από μεγάλη μερίδα κόσμου, δεν είχε την πλειοψηφία στη γαλλική Εθνοσυνελευση κι έχει διαπράξει κοινοβουλευτικά πραξικοπήματα περνώντας νόμους κάνοντας χρήση του διαβόητου άρθρου 49.3 του Συντάγματος, που προβλέπει την παράκαμψη του κοινοβουλίου. Επίσης, ο δημοκράτης πρόεδρος έχει σαπίσει στο ξύλο και την καταστολή ο,τι κίνημα έχει βγει στο δρόμο, από τα κίτρινα γιλέκα μέχρι τις διαμαρτυρίες για το συνταξιοδοτικό. Παράλληλα, έχει πριμοδοτήσει τις θέσεις της ακροδεξιάς κάνοντας σημαία το μεταναστευτικό, δίνοντας θέσεις ευθύνης σε ακροδεξιούς όπως ο Ζεράλ Νταρμανέν, που ήταν για χρόνια υπουργός Εσωτερικών. Έτσι, το επιχείρημα του λιγότερου κακού έναντι στη Λεπέν πλέον δεν πείθει ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων.
Από την άλλη, η Λεπέν σαρώνει στις περιοχές που θεωρούνται περιφέρεια ή επαρχία. Στις τοπικές κοινωνίες η ενσωμάτωση στην κοσμικοτητα (laicite) βιωνεται σαν κρατική καταπίεση από τα στρώματα με μεταναστευτικό υπόβαθρο, με την ένταση που προκαλείται να δημιουργεί τριβές με τα γαλλικά εργατικά στρώματα. Η άνοδος του κόστους ζωής και η ανεργία καλλιέργησαν κατάλληλα το έδαφος για τον ανταγωνισμό στην αγορά εργασίας. Έτσι, η ακροδεξιά ρητορική περί εξισλαμισμού της Γαλλίας και ρύθμισης της μετανάστευσης βρήκε πολλά ευήκοα ώτα.
Ο κοινωνικός γεωγράφος Κριστόφ Γκιλουί έγραφε πριν μερικά χρόνια ότι πλέον η διαφορά πόλης-επαρχίας εξελίσσεται σε διαφορά πλουσίων-φτωχών. Η πτώση της αγοραστικής δύναμης των εργαζομένων έχει ωθήσει πολλά άτομα στα προάστια και την επαρχία. Παράλληλα, πολιτικές με προοδευτικό μανδύα, όπως η απαγόρευση των βενζινοκινητήρων στα αστικά κέντρα φαίνεται να τιμωρούν όσους δεν μπορούν να αγοράσουν τα παράλογα ακριβά "πράσινα" ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Γεγονός που αποξενώνει τους πολίτες από τα λεγόμενα σύγχρονα περιεχόμενα της αριστεράς, που φαίνεται ότι θεωρεί τρε μπανάλ να μιλά για σχέσεις παραγωγής, αντίθεση κεφαλαίου-εργασίας κπλ.
Θα περίμενε κανείς ότι στις φτωχές περιοχές της περιφέρειας θα τα πήγαινε καλά η αριστερά. Όμως τα περισσότερα εκλογικά κέρδη της εντοπίζονται σε αστικά κέντρα. Μια σειρά από διανοούμενους (Εριμπόν, Εντουάρ Λουί) καλούν την Αριστερά να αποκαταστήσει τη σχέση της με τους ανθρώπους που ζουν από την εργασία τους. Παρόλα αυτά, η αριστερά στη Γαλλία δεν μπορεί παρά να δημιουργεί έκτακτες εκλογικές συνεργασίες, χωρίς μακρόπνοο σχέδιο και χωρίς να δείχνει ότι προτίθεται να κάνει την αυτοκριτική της για την άνοδο της ακροδεξιάς. Η συμπηξη του νέου λαϊκού μετώπου δυσαρεστησε, πάντως, τον Μακρόν αφού του παίρνει κεντροαριστερους ψηφοφόρους. Αποκάλεσε τη συμμαχία "αναξιοπρεπή" ενώ είπε οτι: "Ο Λεόν Μπλουμ πρέπει να επιστρέψει στον τάφο"! Πάντως, όταν ο Μπλουμ ήταν ζωντανός τον μεσοπόλεμο κι ηγούνταν του τοτινού λαϊκού μετώπου δεν κατάφερε να ανακόψει την άνοδο των ακροδεξιών εθνικιστών... Στην οικονομική-πολιτική κρίση τότε έδωσε λύση ο Β' παγκόσμιος πόλεμος. Just saying.
Σε κάθε περίπτωση, το να γέρνει ακροδεξιά η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της Ευρώπης θα έχει σοβαρές συνέπειες για τις πολιτικές στην ΕΕ, ειδικά στο μεταναστευτικό.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου